PAASBOODSCHAP VAN DE OECUMENISCHE PATRIARCH

 + B A R T H O L O M E O S

DOOR DE GENADE GODS AARTSBISSCHOP VAN KONSTANTINOPEL,
HET NIEUWE ROME,
EN OECUMENISCH PATRIARCH,
AAN ALLE GELOVIGEN VAN DE KERK: GENADE, VREDE EN BARMHARTIGHEID ZIJ U, VAN CHRISTUS DE HEILAND, DIE IN HEERLIJKHEID IS OPGESTAAN.

Geliefde broeders en zusters, dierbare kinderen in de Heer,

Met vreugde en vrede richten wij opnieuw  tot u de vreugdevolle en hoopvolle groet: «Christus is verrezen»!
De omstandigheden en de gebeurtenissen van onze huidige tijd lijken deze vreugdevolle groet niet te rechtvaardigen. De natuurrampen die plaats hebben gevonden met de aardbevingen, de tsunami en de dreiging van mogelijke ontploffing van kerncentrales, maar ook het oorlogsgeweld en terroristische aanslagen met zijn vele slachtoffers, laten zien dat onze wereld zwaar gewond is en in doodsnood onder de druk van natuurlijke en geestelijke krachten.
Toch is de opstanding van Christus een werkelijk feit en verleent aan de gelovige Christenen zekerheid en aan alle mensen de mogelijkheid om de ongunstige gevolgen te boven te komen van natuurrampen en geestelijke ontsporingen.
De natuur komt in opstand wanneer het hoogmoedig trotse menselijke verstand de ongekend grote krachten tracht te temmen, die de Schepper heeft gelegd in de schijnbaar onomvangrijke en trage elementen. Wanneer we vanuit een geestelijke oogpunt de ongunstige natuurverschijnselen bezien die de laatste tijd onze planeet herhaaldelijk treffen, zouden we op de gedachte kunnen komen dat dit alles niet los staat van de geestelijke ontsporing van de mens. De tekenen van de ontsporing, zoals de hebzucht, de onverzadigbare geldzucht, gecombineerd met de onverschilligheid tegenover de armoede van velen die veroorzaakt wordt door de overmatige zelfverrijking van enkelen, lijken voor de natuurwetenschappers geen verband te hebben met de natuurrampen.
Maar toch, voor de onderzoeker die het geestelijk bekijkt, verstoort de zonde niet alleen de harmonie van de geestelijke verhoudingen, maar ook die van de natuurlijke orde.
Er bestaat een mystiek verband tussen het ethische kwaad en het natuurlijke kwaad en als wij van het tweede verlost willen worden, moeten wij in ieder geval aan het eerste verzaken. Onze opgestane Heer Jezus Christus, de nieuwe mens en God, is het voorbeeld van de weldoende invloed van het heilige op de natuur. Hij heeft de natuurlijke en geestelijke ziekten genezen, en weldoend en de mensen helend ging Hij rond, en tegelijkertijd bracht Hij het door de storm in beroering gebrachte meer tot kalmte en vermenigvuldigde Hij de vijf broden zodat vijfduizend man verzadigd werden. Zo combineerde Hij het herstel van de geestelijke en natuurlijke harmonie. Wanneer wij een gunstige invloed willen uitoefenen op de huidige ongunstige omstandigheden van de natuur en van de politiek, is er geen andere weg dan die van get geloof in de opgestane Christus en het onderhouden van Zijn, voor ons mensen heilzame, geboden.
Christus is opgestaan en heeft de volmaakte zeden van de mens medeverheven die deze zeden verdorven had, toen Hij de eerstgeborene werd en de wegbereider bij de hergeboorte van de wereld, van de mensen en de natuur. De boodschap van de opstanding is niet zonder wezenlijke invloed op de kwaliteit van het menselijk leven en de gelijkmatige werking van de natuur. Hoe voller en dieper wij de opstanding van Christus zullen beleven in het diepst van ons hart, des te weldadiger zal de invloed zijn van ons bestaan op heel de mensheid en de wereld van de natuur. De natuurwetenschappers hebben misschien het verband nog niet opgemerkt tussen het herboren worden van de mens en van de natuur, maar de ervaring van de heiligen – moge die ook onze ervaring zijn – verzekert ons dat het bewezen is, dat de mens die wezenlijk in Christus herboren is, de door de zonde verstoorde harmonie van de natuurlijke verschijnselen herstelt. Degene die in Christus heilig is, verplaatst bergen ten goede –en de slechte tegen God gerichte mens doet de grond verschuiven en onmetelijke golven zich hoog verheffen ten kwade.
Mogen wij naderen tot de heiligheid van de opgestane Christus, opdat door Zijn genade de natuurlijke en geestelijke golven die onze huidige wereld treffen tot kalmte worden gebracht.
De genade van onze opgestane Heer Jezus Christus zij met u allen, geliefde kinderen in de Heer. Amen.

Heilig Pascha 2011

Bartholomeos, Aartsbisschop van Konstantinopel,
vurige voorspreker voor u allen bij de opgestane Christus.

PAASBOODSCHAP CHRISTELIJKE KERKEN IN BELGIE

Op zondag 24 april 2011 vieren de Orthodoxe, Rooms-Katholieke, Anglicaanse en Protestantse Kerken voor de tweede opeenvolgende keer samen de Opstanding van de Heer. Op Pasen belijden christenen dat Christus, die werd gedood aan het kruis, levend aan zijn discipelen verscheen. Het leven blijkt sterker dan de dood. Dat is de kern van de door alle christenen gedeelde boodschap van hoop, het goede nieuws voor iedereen. In onze donkerste nachten en harten vol zorgen zal het leven uiteindelijk zegevieren!

“Christus verrezen uit de doden; door zijn dood overwon hij de dood, aan hen die in het graf zijn heeft Hij het leven geschonken”, zingt de liturgie.

De reden voor dit onderscheid dient men te zoeken in het uitleg van de verschillende manieren van rekenen die worden toegepast door de christelijke Kerken om de Paasdatum vast te stellen. Aan de ene kant is er de Gregoriaanse kalender, die dateert uit de 16e eeuw, voornamelijk gebruikt door de westerse kerken. Aan de andere kant is er de Juliaanse kalender, de oudste, die wordt gebruikt als basis voor het berekenen van de Paasdatum door de Orthodoxe Kerk.

Net als vorig jaar krijgen we de gelegenheid om als christelijke Kerken samen de essentie van ons gemeenschappelijk geloof te herhalen. Aan het adres van allen die lijden onder sociale, economische en relationele moeilijkheden, geven we samen uitdrukking aan onze nabijheid en bereidheid om bij te dragen aan het tot stand komen van een meer rechtvaardige en broederlijke wereld.

De Opstanding is geen vage hoop. Pasen opent telkens opnieuw de weg tot Leven, ook nog vandaag. Dat is de verrassing en tevens de genade van Pasen. Wanneer moeilijke gebeurtenissen, ontmoediging of zelfs dood ons onder druk zetten, nodigt Christus ons uit om ons bestaan in te schrijven in zijn Leven. Dit is geen gemakkelijke noch passieve houding: de verrezen Christus stuurt ons op weg om teken van Leven te zijn waar hij ons roept. Onze Paasviering schenkt openheid naar allen!

Ja, het licht van Christus verlicht vandaag alle mensen! ‘Ik ben de opstanding en het leven. Wie in mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in mij gelooft zal nooit sterven”. zegt Jezus in het Evangelie van Johannes (11, 25-26).

“Christus is verrezen. Hij is waarlijk verrezen!”

---

Voor de Rooms-Katholieke Kerk, Monseigneur André Leonard.
Voor de Orthodoxe Kerk in België, Metropoliet Panteleimon.
Voor de Verenigde Protestantse Kerk in België, Dominee Guy Liagre.
Voor de Anglicaanse Kerk in België, Kannunik Robert Innes.

CATECHETISCHE PREEK BEGIN VASTEN

Patriarchale Boodschap ter gelegenheid van het
BEGIN VAN DE GROTE EN HEILIGE VASTEN

Prot. nrº 195

+ B A R T H O L O M E O S

DOOR DE GENADE GODS AARTSBISSCHOP VAN KONSTANTINOPEL, HET NIEUWE ROME, EN OECUMENISCH PATRIARCH
AAN ALLE GELOVIGEN VAN DE KERK,
GENADE EN VREDE ZIJ U VAN ONZE REDDER EN HEER JEZUS CHRISTUS,
EN VAN ONS ZEGEN EN VERGEVING

Broeders en geliefde kinderen in de Heer,

“De renbaan van de deugd is geopend, wie wil strijden, laat hem binnen treden en zich omgorden voor de goede wedloop van de vasten” (Triodion Vergevingszondag). De renbaan is geopend, of beter gezegd, was al open, sinds het de albarmhartige Heer der Heerlijkheid behaagde de menselijke natuur aan te nemen. Vanaf die tijd roept Hij, door middel van Zijn Kerk, ieder mens om deel te hebben aan de oneindig grote genadegaven van de Alheilige Geest, vooral gedurende deze gezegende periode van de veertig dagen van de Heilige Grote Vasten.

 

Geliefde kinderen in de Heer,

Onze waarachtige God, die aanbeden wordt in de Drieëenheid, is de oneindige goedheid zelf, en Hij heeft het mensengeslacht uitsluitend en alleen uit liefde geschapen. Hij wilde, voor zover dat mogelijk is voor de menselijke natuur, de mensen deelgenoten maken van de grootheid van Zijn goddelijke heerlijkheid. Dat is het unieke doel van het menselijke leven in iedere tijd. Heel de heilige, Geest-dragende  traditie van onze orthodoxe kerk is er op gericht om dit doel te verwezenlijken. Daarom onderricht zij, verklaart zij en belicht zij heel het spectrum van het geestelijk leven en de veelzijdige geestelijke strijd, waarop de gelovige ziel zich altijd dapper moet toeleggen.

Iedere Christen ontvangt door het heilige Mysterie van de doop de genade van de Heilige Geest. Wanneer iemand met heel zijn goede wil begint God lief te hebben, dan laat de genade, op onverklaarbare wijze, hem delen in de rijkdom van haar goederen. Degene die er naar verlangt om deze ervaring van de genade vast te houden, zal met veel vreugde trachten om uit zijn ziel al de vergankelijke goederen van deze wereld op zij te zetten, om de verborgen schat van het waarachtige leven te verwerven. Naarmate de ziel voortgang maakt in het geestelijk leven verschijnt het daaraan gerelateerde goddelijke geschenk van de genade, namelijk de in de diepte verborgen goedheid van de Heer, die een veilige gids wordt bij de veelzijdige strijd (vgl. H. Diadochos hfst 77).

Deze geestelijke strijd is voor iedere gelovige een voortdurende strijd en daarom is het noodzakelijk dat men iedere dag, ieder moment van de dag, een nieuw begin maakt: “De tijd is aangebroken, het begin van de geestelijke wedloop, van de overwinning over de demonen, van de gepantserde zelfbeheersing, van de luister van de engelen, van de vrijmoedigheid bij God.” (Eer-stichier van de lofpsalmen van  vergevingszondag). De heilige Veertigdagentijd is een blijvende basis van de geestelijke heropleving en  vernieuwing van de mens. Daarom wijst de hymnendichter van het Triodion ons terecht op de essentie hiervan, wanneer hij zegt dat de lichamelijke vasten door onthouding van voedsel, gevolgd moet worden door reinheid die voortkomt uit de strijd om bevrijding van de hartstochten. Wanneer dat niet zo is, kan die vasten niet resulteren in verbetering van het leven, en zal deze door God als leugenachtig veracht worden (Wo. Apost. vd Lofpsalmen Zuivelweek).

De mogelijkheid dat de mens zijn geest [nous] kan concentreren op het verkrijgen van de kennis van God, en dat hij zijn geest kan terugtrekken uit de verstrooiing die veroorzaakt is door een hartstochtelijke gerichtheid op de schepping, is een inspannend en langdurig werk. Toch is dit onontbeerlijk en bepalend voor zijn geestelijk bestaan, en heel zijn sociale leven. De weg van de deugd lijkt hard in de ogen van hen die hiermee beginnen, en overdreven en onplezierig.  In werkelijkheid is dit niet waar, maar dit lijkt zo omdat de menselijke natuur gewend is geraakt aan gemak en genoegens. Voor wie meer dan halverwege is, blijkt de weg aangenaam en gemak­kelijk. (H. Diadochos hdfst.93).

Er zijn soms mensen die het grote mysterie van de vroomheid niet kennen, en die de orthodoxe ascetische traditie als iets verwerpelijks beschouwen. Zij menen dat dit de mens berooft van de creatieve verbeelding en het eigen initiatief, en in het algemeen van het genieten van het leven en de vreugde die daaruit voortkomt. Niets is echter minder waar. Alles wat God geschapen heeft, heeft Hij zeer goed geschapen, en Hij heeft het ons geschonken opdat wij ons erover zouden verheugen en ervan zouden genieten, en opdat het een aanleiding zou zijn tot voortdurende lofprijzing van onze Weldoener. Gods geboden leiden ons en beschrijven voor ons de juiste manier om Zijn Gaven te gebruiken. Ook ons lichaam en onze verbeelding en al onze geestelijke vermogens samen met al de materiële goederen worden dan werkelijk vreugdebrengend en weldoend voor ons leven. Hier tegenover staat dat het arrogante eigenwettige gebruik van deze materiële goederen, minacht wat de Schepper voor Zijn schepselen bepaald had. Dit misbruik bevredigt slechts voor een kort moment de waanzinnige arrogantie van de mens, zijn verwachtingen komen niet uit en dit leidt tot wanhoop, stress en verdriet.

Onze Verlosser, Die waarachtig God is en waarachtig mens, Die op onkenbare wijze gekend wordt door de nederigen die Zijn ongeschapen genade ontvangen, de Heer der heerlijkheid en Heer van de geschiedenis, Die harten en nieren doorgrondt, Die door Zijn goddelijke voorzienigheid het heelal tezamen houdt, vanaf het kleinste deeltje van Zijn schepping tot aan het voor het menselijk verstand onvatbare heelal, is door alle tijden heen de Weg, de Waarheid en het Leven. Zoals de Persoon Jezus Christus, de Bron van het leven, niet vastgehouden kon worden door de dood, maar deze vermorzelde en opstond, zo is het eveneens onmogelijk een volwaardig menselijk leven te leiden, zonder deel te hebben aan het levenschenkende Lichaam van de opgestane Christus, Zijn orthodoxe Kerk en de door de Heilige Geest geïnspireerde traditie. Kortom, de Heer blijft in eeuwigheid, terwijl de bedenksels van hoogmoedige mensen leugens zijn, zoals de Heilige Diadochos nadrukkelijk zegt: “niets is armzaliger dan de geest die buiten God om filosofeert over Gods zaken” (Filokalia) .

 

Geliefde kinderen in de Heer,

Bij het aanbreken van de heilige Grote Veertigdagentijd sporen wij u allen vaderlijk aan, om zonder angst of dralen, dapper en met heel uw zielskracht, vooruitgang te maken met het belangrijkste werk van ons leven, in de renbaan van het geestelijk werk, zodat gij uw zielen en lichamen zult reinigen van iedere smet en het Koninkrijk Gods zult bereiken, dat nu reeds aangebroken is in het tegenwoordige leven, voor allen die het oprecht uit heel hun ziel zoeken.

De genade Gods en Zijn oneindige barmhartigheid zij met u allen.

Heilige Grote Vasten 2011

+ Bartholomeos, Aartsbisschop van Konstantinopel,
vurige voorspreker voor u allen bij God.

OPRICHTING ORTHODOXE BISSCHOPPENCONFERENTIE BENELUX

Brussel – Een eerste bijeenkomst van de orthodoxe bisschoppen die parochies hebben in de Benelux (België, Nederland en Luxemburg) had plaats op 23 juni 2010, te Brussel, op uitnodiging en onder het voorzitterschap van Zijne Eminentie Metropoliet Panteleimon van België (Oecumenisch Patriarchaat).

Deze bijeenkomst is een gevolg van een beslissing genomen door de IVe Panorthodoxe Preconciliaire Conferentie, bijeengekomen in Chambésy (Genève) in juni 2009. Het overleg van orthodoxe bisschoppen zal moeten toelaten van de éénheid van de Orthodoxie in de Benelux duidelijker te laten blijken en te versterken.

Hadden aan de bijeenkomst deel: Metropoliet Panteleimon van België, Aartsbisschop Gabriël van Komana (Exarchaat orthodoxe parochies van Russische traditie in West-Europa), de Bisschoppen Maximos van Evmenia en Athenagoras van Sinope (Oecumenisch Patriarchaat); Aartsbisschop Simon (Patriarchaat van Moskou), Bisschop Luka (Patriarchaat van Servië), Metropoliet Serafim (Nürnberg) en Metropoliet (Parijs) Joseph (allebei van het Patriarchaat van Roemenië).

Voorzitter en leden van de Bisschoppenconferentie

De voorzitter en leden van de Orthodoxe Bisschoppenconferntie van de Benelux

Waren verontschuldigd of bleven afwezig: Bisschop Ioan van Parnassos (Oekraïense parochies onder het Oecumenisch Patriarchaat), Bisschop Michel (Russische Orthodoxe Kerk buiten de grenzen – Patriarchaat van Moskou), Metropoliet Simeon (Patriarchaat van Bulgarije) en Metropoliet Abraham (Patriarchaat van Georgië).

Als naam voor het overleg van bisschoppen werd geopteerd voor: “Orthodoxe Bisschoppenconferentie van de Benelux” (OBB) – “Conférence Episcopale Orthodoxe du Bénélux” (CEOB).

In zijn inleidend woord verklaarde Metropoliet Panteleimon van België dat er: “theologisch en sacramenteel gesproken eigenlijk maar één Orthodoxe Kerk is” en wij bijgevolg gecoördineerd moeten samenwerken en met één stem een antwoord moeten bieden op de pastorale problemen van onze samenleving, alsook van te getuigen van de rijkdom van de Orthodoxie.

De Orthodoxe Bisschoppenconferentie van de Benelux die voorgezeten wordt door Metropoliet Panteleimon van België (Oecumenisch Patriarchaat) besliste verder nog dat Aartsbisschop Simon (Patriarchaat van Moskou) de taak van ondervoorzitter zal waarnemen, Metropoliet Joseph (Patriarchaat van Roemenië) deze van schatbewaarder en Bisschop Athenagoras van Sinope (Oecumenisch Patriarchaat) belast wordt met het leiden van het secretariaat. Er werd ook nog beslist van een bisschop aan te duiden voor de vertegenwoordiging van de Orthodoxe Kerk in Nederland: Bisschop Athenagoras van Sinope (Oecumenisch Patriarchaat).

Er werd onder meer gesproken over algemene pastorale zaken en de oecumenische en interreligieuze contacten in de regio.

De aanwezige bisschoppen hebben unaniem de wil uitgedrukt van nog nauwer samen te werken voor het goede van de Orthodoxie, de orthodoxe gelovigen en de bredere samenleving.

ENKELE DOCUMENTEN:
- Toespraak Metropoliet
- Foto’s

ONZE OECUMENISCHE PATRIARCH BARTHOLOMEOS OFFICIEEL OP BEZOEK IN RUSLAND

Moskou – Zijne Alheiligheid onze Oecumenische Patriarch Bartholomeos is voor een officieel bezoek in Rusland (22 – 30 mei 2010). Hij is er op uitnodiging van Zijne Gelukzaligheid Patriarch Kyril van Moskou. De Oecumenische Patriarch is vergezeld van Hunne Eminenties de Metropolieten Michaël van Oostenrijk, Ireneos van Myriofitos en Peristasis en Emmanuel Van Frankrijk, alsook van de Archimandrieten Elpidoforos Lambriniadis (hoofdsecretaris van de Heilige Synode) en Vissarion Komzias (Groot Prediker), van de Groot Aartsdiaken Maximos Vgenopoulos, de Groot Logotheet van de Heilige en Grote Kerk van Christus dhr. Theodoros Angelopoulos en Nikolaos Manginas (journalist-fotograaf).

Op zaterdag 22 mei 2010 heeft Zijne Gelukzaligheid Patriarch Kyril in hoogst eigen persoon de primus inter pares van de Orthodoxie op de luchthaven verwelkomd, vergezeld van enkele hiërarchen van de Russische Orthodoxe Kerk en alle aartspriesters-rectoren van de parochies van Moskou.

De volgende dag (23 mei 2010), de Zondag van Pinksteren, hebben beide patriarchen de Goddelijke Liturgie geconcelebreerd in de hoofdkerk van het Heilig Monasterium van de Heilige Sergius (Sergey Posad). In zijn toespraak heeft de Oecumenische Patriarch opgeroepen tot nauwe samenwerking. Ik sprak er ook over de onontbeerlijke rol van het Oecumenisch Patriarchaat in de panorthodoxe samenwerking en eenheid.

Op maandag 24 mei 2010 hebben beide primaten samen de Goddelijke Liturgie gevierd in de Kathedraal van Christus Verlosser in Moskou. Het was het feest van de Heilige Geest en tevens het naamfeest van Patriarch Kyril. ’s Namiddags had Patriarch Bartholomeos een ontmoeting met Premier Vladimir Poetin.

Op het programma staat o.m. nog een bezoek aan het oude Monasterium van Valaam en een verblijf in Sint Petersburg, waar de twee kerkleiders de Liturgie zullen concelebreren in de Kathedraal van de Heilige Isaak.

Klik hier voor: fotoalbum 1
Klik hier voor: fotoalbum 2

Bron: www.amen.gr

© Foto’s: N. Manginas – www.patriarchia.ru

DE CAPPADOCISCHE KERKVADERS

Bisschop Athenagoras Peckstadt voert een gesprek met Dom Michel Van Parys (Chevetogne) over de Cappadocische Kerkvaders.

Klik hier voor het bekijken van en TV-uitzending van de Orthodoxe Kerk in België.

© Orthobel 2010

PAASBOODSCHAP VAN ONZE PATRIARCH

† B A R T H O L O M E O S
DOOR DE GENADE GODS AARTSBISSCHOP VAN
CONSTANTINOPEL, HET NIEUWE ROME,
EN OECUMENISCH PATRIARCH,
AAN ALLE GELOVIGEN VAN DE KERK: GENADE, BARMHARTIGHEID EN VREDE ZIJ U, VAN CHRISTUS DE HEILAND, VREDE EN ONTFERMING ZIJ U VAN CHRISTUS DE HEILAND,  DIE IN HEERLIJKHEID IS OPGESTAAN.

Geliefde broeders en zuster, dierbare kinderen in de Heer,

Christus is verrezen!

Eens te meer, breekt de dageraad van Pasen aan in volle glorie en luister. Zij brengt ons vreugde, vertroosting, blijdschap en de verzekering van leven aan alle gelovigen, ondanks de zware tijden waarin onze wereld vertoeft door de alom heersende crisis en de daaraan verbonden pijnlijke gevolgen in ons dagelijks leven.

Christus is verrezen uit het graf als goddelijke mens; en de mensheid is verrezen met Hem! De tirannie van de dood behoort tot het verleden. De hopeloosheid van de gevangenschap in de Hades is voor altijd voorbij. De enige machtige Gever van het leven, die door Zijn Incarnatie vrijwillig alle ongeluk van onze natuur en haar erfenis, namelijk de dood, van ons wegnam en ons het leven geschonken heeft, bracht aldus de dood naar de Hades door het Goddelijk Licht.

Deze overvloed van leven, ons geschonken door de Verrezen Heer, wordt voortdurend belasterd en aangevallen door de duivel – inderdaad, deze acties komen wel degelijk van de duivel – ook al is hij nu verzwakt, volledig machteloos, en helemaal belachelijk. De duivel belastert het leven door middel van de woestheid waarmee hij nog altijd tekeer gaat in deze wereld tegen God, de mensheid en de schepping. De duivel valt het Leven aan via de zondige neigingen, die bij ons blijven hangen zijn als “oud roest”, en gebruikt dit om ons tot tastbare zonde te verleiden of misleidend geloof. Baldadigheid is de vrucht van dat “oud roest” en samen vormen zij een sinister koppel dat zorgt voor verstoorde relaties in onszelf, met anderen en met God en de hele schepping. Daarom is het noodzakelijk dat wij onszelf zuiveren van “dit oud roest”, op een bewuste en zorgzame wijze, opdat het kwistig uitgedeelde licht van de Verrezen Christus moge schijnen in onze geest, ziel en lichaam, opdat het de duisternis der baldadigheid moge verstrooien en de overvloed van licht moge uitstrooien over heel de wereld.

Dit kan niet bereikt worden door filosofie, wetenschap, technologie, kunst of enige ideologie; het kan enkel verwezenlijkt worden door geloof in wat God verwezenlijkt voor de menselijke wezens door Zijn Lijden, Kruisiging en Begraving, neerdalend naar de diepten de Hades en opstaand uit de doden als de Godmens Jezus Christus. Dit wordt ook zo uitgedrukt in het sacramentele leven van de Kerk en door de doorgedreven en systematische spirituele strijd. De Kerk, als het Lichaam van Christus, ervaart onophoudelijk door de eeuwen heen het mirakel van de Verrijzenis; door haar heilige Mysteries, haar Theologie en praktische leringen biedt zij ons de mogelijkheid deel te nemen aan dat mirakel, te delen in de overwinning over de dood, en kinderen Gods te worden gevormd door het licht van de Verrijzenis en echte deelhebbers aan de goddelijke natuur, net zoals in het leven van elke Heilige in het verleden en vandaag. Het doornachtige onkruid der passies, dat groeit in de diepten van ons hart, vervuild door het roest van ons “oude zelf”, moet definitief en zo vlug mogelijk getransformeerd worden in Christus, door Christus en om Christus’ wil en zijn levende evenbeelden om ons heen, onze medemensen, tot een ruiker van deugden, heiligheid en rechtschapenheid. Daarom zingt de heilige hymnenschrijver op tijdloze wijze: Laten wij ons kleden met het gewaad der rechtschapenheid, dat witter is dan sneeuw, en laten wij ons vandaag verheugen in de dag van Pascha; want Christus, de zoon de rechtschapenheid die opstaat uit de dood, heeft over ons het Licht uitgestrooid der onverderfelijkheid. Het witte gewaad der rechtschapenheid werd ons symbolisch gegeven de dag van ons Doopsel; en wij werden uitgenodigd om het aldoor rein te houden door voortdurend berouw, beheersing van onze verlangens, gelatenheid bij pijn in het leven, en onophoudelijke inspanning om Gods geboden te vervullen, vooral Zijn hoogste gebod, dat der Liefde. Op die manier, zijn wij in staat deel te hebben aan het kruisdragend en zelfledigende offer van Christus, opdat de blijdschap van Pasen, het Licht van Pasen en de vreugdevolle redding deel moge uitmaken van ons leven en onze wereld.

Wij schrijven u vanuit Phanar, waar wij het lijden van Heilige Vrijdag indachtig zijn en het licht der Opstanding, terwijl wij onze liefde uiten voor de Moeder Kerk, en uit ganser hart wensen dat allen de Paaszegen mogen ontvangen van onze Heer van het Leven, die uit de doden is opgestaan.

Heilig Pascha 2010

+ Bartholomeos, Aartsbisschop van Constantinopel,
vurige voorspreker voor allen bij de Opgestane Christus.

OECUMENISCHE ONTMOETING

Mgr Johan Bonny en Mgr Athenagoras

Gent – Op zondagnamiddag 7 maart 2010, georganiseerd door het Leerhuis van de Kerkvaders in samenwerking met de orthodoxe parochie van de H. Apostel Andreas en met het CCV in het bisdom Gent, vond een boeiende ontmoeting plaats tussen de orthodoxe bisschop van Sinope Athenagoras Peckstadt en de katholieke bisschop van Antwerpen Johan Bonny. Beiden zijn zeer oecumenisch ingesteld en hebben door hun respectieve functies in het verleden deelgenomen aan menig oecumenisch initiatief. Bisschop Athenagoras, zeer voornaam en zacht in zijn manier van spreken, sprak ons over de bereidheid van de orthodoxe kerk om haar geloofsschat open te stellen voor alle andere christelijke kerken, met de grote bezorgdheid deze rijke geloofsschat in zijn volle integriteit aan te bieden. Met het oog hierop werken zij sinds lang mee aan oecumenische raden en initiatieven. Hij verbloemde de interne problemen binnen de orthodoxie niet en informeerde ons over het feit dat deze openheid bij bepaalde strekkingen binnen de orthodoxe kerk op grote tegenstand stuit. Zo zijn er centra die zich helemaal niet oecumenisch opstellen. De gezamenlijke patriarchen slagen er niet in deze zeloten te overtuigen dat ontmoetingen met andere christelijke kerken niet betekent dat men aan de orthodoxie afbreuk doet. De initiatieven van toenadering van de patriarchen Athenagoras, Dimitrios en Bartholomeus staan hiermee in schril contrast. Mgr. Athenagoras Peckstadt getuigde over de diepe indruk die een ontmoeting in zijn jeugdjaren met patriarch Athenagoras op hem had. Wellicht heeft zijn naam met deze bewondering iets te maken?

Op het einde van zijn uiteenzetting vertelde bisschop Athenagoras ons een eenvoudige maar treffende parabel: een wijze staretz gaf aan drie van zijn volgelingen de opdracht zijn leer verder uit te dragen; na verloop van tijd riep hij zijn volgelingen bij zich terug en ondervroeg hen over de manier waarop ze zijn leer verder hadden doorgegeven. De eerste had zijn leer van buiten geleerd en er niets aan afgedaan noch aan toegevoegd. De tweede had bij de confrontatie met bepaalde toehoorders enkele stellingen van zijn leer weggelaten. De derde had bij de confrontatie met bepaalde toehoorders een aantal stellingen aan de leer van de meester toegevoegd. Toen zei de meester dat de drie leerlingen elkaar onderling dankbaar moesten zijn, want zonder de trouw van de eerste discipel zouden de twee laatsten bepaalde delen van de leer van de orthodoxie hebben laten verloren gaan, en zonder de twee laatsten zou de eerste de leer van de orthodoxie niet hebben begrepen. Een fijne parabel die de tweespalt in beeld brengt van elke kerk die de dialoog met de ‘andere’ aangaat.

Mgr. Athenagoras bracht nog het probleem ter sprake van de jurisdictie in de kerken van de diaspora. Het blijkt dat de orthodoxe kerken zich moeilijk vinden en binnen dezelfde stad vele kleine gemeenschappen op grond van hun nationaliteit en herkomst apart blijven samenkomen. Bisschoppenconferenties over de grenzen van de patriarchaten heen zou een eerste stap zij om tot een autocephale orthodoxe kerk te komen in het Westen. Maar dat is een heel gevoelig probleem.

Bisschop Johan Bonny vertelde over de rijke ervaringen die hij had opgedaan toen hij deel uitmaakte van de Congregatie voor de Eenheid van de Kerken te Rome en de nauwe contacten die deze Congregatie onderhield met de Wereldraad van Kerken te Genève.

Hij sprak met grote bewondering en vreugde over de teksten en ontmoetingen die op het vlak van de oecumene baanbrekend waren. Mgr. Bonny bracht een heel genuanceerd verhaal. Hij stelde dat oecumene een complex en veranderend gegeven is. Er zijn niet allen de theologische verschillen die spelen, de verschillen in benadering van sacramenten en ambt. Zoveel gevoeligheden spelen mee. Treffend was zijn verhaal over de grote hindernis die ontstond met de Orthodoxe Kerk toen de muur viel in 1989. Door veranderingen in langdurige stabiele situaties rijzen nieuwe problemen. Dat confronteerde orthodoxe en Latijnse kerk op een nieuwe manier met elkaar. Opmerkelijk was ook zijn uiteenzetting over de nieuwe hindernis die ontstond in de oecumenische dialoog met de Anglicaanse kerk toen deze de wijding van vrouwen tot het bisschopsambt toestond en uiteindelijk ook bisschoppen ging wijden die openlijk met een partner van hetzelfde geslacht samenleefden, wat ook aanleiding gaf tot dreigende interne scheuringen met de Aziatische en Afrikaanse vleugel van de Anglicaanse kerk. Dergelijke interne veranderingen binnen één kerk leggen de dialoog vaak stil. Dan is het zoeken naar nieuwe wegen van gesprek en dat alles vraagt tijd en nadenken.

Theologische verwantschap hoeft nog niet te betekenen dat we menselijk dichter bij elkaar staan. We kunnen ons inderdaad afvragen, zo stelde Mgr. Bonny, met wie we ons het meest verwant voelen: met een Egyptische Kopt, theologische dichter bij het Roomse geloof, of met een protestantse Nederlander die met de katholieken in dezelfde westerse wereld leeft, met dezelfde geloofsvragen worstelt en met wie onze kinderen op dezelfde schoolbanken zitten?

Beide bisschoppen bewogen zich duidelijk op een heel vriendschappelijk niveau met elkaar, bewust dat men de geschiedenis niet met grote stellingnames kan ombuigen en bewust ook dat dezelfde geschiedenis in alle tradities voor verrijking en voor verarming heeft gezorgd. Het was een zeer hoffelijke en fijne ontmoeting tussen twee kerkleiders die allebei ook de Reformatie met veel respect in het vizier hielden (Marc Loos was aanwezig op de eerste rij) en waarbij alle aanwezigen hoopvol uitkeken naar de geopende toekomstperspectieven.

Verslag van E. H. Michel De Beer, met enkele alinea’s aangevuld door Joris Van Ael.

DE OECUMENE – EEN OPDRACHT VOOR ALLEN

De twee sprekers

Gent – Het Leerhuis van de Kerkvaders (Gent) en de Orthodoxe Parochie van de Heilige Apostel Andreas (Gent) hebben op zondag 7 maart 2010 gezamenlijk een namiddag ingericht met 2 lezingen over “Het werk van de Oecumene: een opdracht voor allen”. De sprekers waren Mgr Johan Bonny, Bisschop van Antwerpen (Rooms-Katholieke Kerk) en Mgr Athenagoras Peckstadt, Bisschop van Sinope (Orthodoxe Kerk). De bijeenkomst had plaats in de lokalen van de Orthodoxe Parochie van Gent en bracht een aanzienlijke menigte samen.

Oecumene is afgeleid van het Griekse woord οἰκουμένη, oikoumenè d.w.z. “de bewoonde wereld”. Met deze term wordt gewoonlijk een groeien naar religieuze eenheid aangeduid. Dit kan gezien worden als een streven naar de zichtbare eenheid van alle christelijke Kerken.

Oecumene is de wil naar elkaar toe te groeien, elkaar te leren verstaan en samen te werken tussen de verschillende christelijke denominaties.

Het belangrijkste document in de christelijke oecumene is de verklaring van de Commissie voor Geloof en Kerkorde van de Wereldraad van Kerken over doop, eucharistie en ambt, ook bekend als het Lima-rapport, dat in 1982 verscheen.

Zie hier voor: de tekst van Bisschop Athenagoras.
Zie hier voor: de foto’s.

WELKOM OP DE NIEUWE SITE

Welkom op de nieuwe en officiële website van de orthodoxe parochie Heilige Apostel Andreas te Gent. U treft hier allerhande informatie aan over de achtergronden van de parochie. Maar ook tal van praktische informatie. Er wordt verder gewerkt aan de uitbreiding en vervolmaking van deze website.